De laatste rondreis dag

Donderdag 19 september

Ayubowan. Vandaag een nieuwe betekenis van deze groet: May you live longer with good health!

We mochten uitslapen. Om 7 uur ging de wekker. Vertrek om half negen. De te rijden afstand vandaag is 240 kilometer, de langste van de hele reis. Dit tijdstip is zo gekozen omdat we als eerste naar het Elephant Transit House gaan. Dat is een opvang voor jonge olifanten die om één of andere reden hun moeder zijn kwijtgeraakt. In totaal zijn er nu 58 olifantjes in dit weeshuis. Het is de bedoeling dat ze als ze wat groter zijn weer worden uitgezet in een nationaal park waar weinig olifanten zijn.
De olifanten worden 3x per dag gevoerd met koeienmelk met daarin allerlei extra vitamines en mineralen om ze laten groeien. Daarnaast leren ze ook te eten met takken en bladeren die op de grond verspreid liggen. De eerste voedertijd is om half elf, vandaar onze iets latere vertrektijd.

We arriveerden even na tienen en dus even tijd voor een drankje en plassen. Er zijn heuse tribunes gebouwd om dit te mogen aanschouwen. Het was behoorlijk druk om dit spektakel te kunnen zien.

De olifantjes werden in groepjes van 3 losgelaten uit de kudde en kwamen in draf naar de voederplaats. Zij krijgen met een trechter in hun mond 7 liter melk in hun bek gegoten. Als dat op was dan liepen ze weg en ging aan de takken en bladeren beginnen. Zo klein als ze zijn weten ze toch de bladeren en takken in hun bek te krijgen en op te peuzelen. Er kwamen weer 3 nieuwe olifantjes aangerend die ook weer gingen drinken! Was een leuk gezicht.
Na een half uur was het voederen over en gingen we weer verder.

Rond half één hebben we de lunch genoten en reden we door richting Galle. Daar is een fort wat oorspronkelijk door de Portugezen was opgezet om handel te drijven, speciaal kaneel en andere specerijen waren de grootste drijfveren voor de handel. De Portugezen kregen echter geen voet aan de grond waarna de Hollanders het met meer succes hebben uitgebreid en ook handel dreven. Er zijn nog steeds straatnamen met een Hollands tintje, zoals Lijnbaanstraat. “Na de Hollanders kwamen de Engelsen en die hebben het nog verder uitgebreid en er een stadsdeel van gemaakt.

We hebben er een half uurtje rondgewandeld over de ongelijke keitjes. Diverse personen hadden moeite met de wandeling. Wel waren er vele leuke winkeltjes in het dorpje. We zijn naar de stadsmuur gelopen. Ook de Hollandse hervormde kerk zijn we in geweest. In de kerk waren in de 18e eeuw veel personen begraven. De grafstenen liggen op de grond in de kerk. Er staan teksten in de taal van toen gebeiteld in de stenen.

Nog even verdergelopen en na een half uurtje weer terug naar de bus.

Het laatste onderdeel van vandaag is het tsunami museum. In december 2004 heeft ook hier de tsunami huisgehouden. Er waren ruim 45000 doden en nog 4000 vermisten.
Het museum bestaat geheel uit foto’s van de ramp. We hebben een rondje gedaan en de foto’s zoveel mogelijk bekeken. Iedereen was erg stil in dat museum. Als je hoort dat de tsunami zelf een complete trein met 1700 mensen er in ruim een halve kilometer heeft meegesleurd, dan kun je de impact wel raden. Heel indrukwekkend.

Daarna was het nog ruim 1½ uur rijden naar ons hotel in Kalutera North. We kwamen in het donker aan. Het hotel ligt aan het strand en we blijven hier 4 nachten.
We hebben afscheid genomen van onze gidsen en chauffeur met berijder en gaan nu zonder toezicht vakantie houden.

We hebben nog wel een optionele excursie besproken op zaterdag; een boottocht door de mangroves in de buurt.

Morgen eerst maar even rust nemen en het strand en zo bekijken. En nu…..maffen!!!!!