Wildpark?

Zondag 8 september

Weer ging de wekker vroeg af, 6:30 uur. Vertrek om 8 uur. Vandaag een rit naar Anuradhapura. Een redelijk verre rit naar Sri Lankaanse begrippen. De gemiddelde snelheid op de wegen is 60 km/u.

Als eerste gaan we naar de visdrogerijen. Vanaf de visafslag worden grote hoeveelheden vis afgevoerd naar deze plek. Op grote vocht doorlatende doeken wordt dan de vis uitgespreid en door de zon gedroogd, Een enorm groot terrein waar vele arbeiders bezig zijn met dit werk. Allemaal eigen bedrijfjes die zo de kost verdienen. We konden even uitstappen en filmen en foto’s maken. Even nog met wat mannen gepraat in gebrekkig Engels, maar dat was leuk.

We gingen weer de bus om Negombo te verlaten. Een gekrioel van voertuigen was er op de weg. Alles en iedereen door elkaar. Dat gekrioel is heel gewoon en het gaat altijd (net) goed. Bij het inhalen gaat het tegemoetkomende verkeer gewoon naar de kant en je ziet of hoort geen enkele reactie van ongenoegen. Het komt van twee kanten en niemand wordt boos of anders. Moeten we in Nederland ook maar doen! 😂 Ook ’s avonds in het pikkedonker zie je veel voertuigen met matige verlichting, soms helemaal niets. Fietsers hebben vaak niet eens een koplamp of achterlicht. En daar tussendoor lopen de heilige koeien die altijd voorrang krijgen

Onderweg nog even een sanitaire stop en vochtinname.

De temperaturen zijn behoorlijk hoog, rond de dertig graden. Het zweten is navenant en dus moet we veel drinken.

Rond 1 uur hebben we een lunch genuttigd is een restaurant met de naam Leopard restaurant. De lunches zijn allemaal in buffetvorm, je kunt pakken wat je wilt. Deze keer iets Sri Lankaans geprobeerd en het smaakte prima. Het beetje spicy, maar met een glas bier is dat zo weer weg.

We gingen nu op weg naar het grootste wildpark van Sri Lanka, Wilpattu Reserve. Daar aangekomen in de speciale safariauto’s gestapt, 6 personen per truck. We hebben bijna 4 uur rondgereden in het park over zeer slecht paden. Langs diverse waterpoelen, waar veel vogels te zien waren. In de groep zijn fervente vogelaars die alles veel fotograferen. 10x een Kingfisher of 5x een pelikaan of ooievaar, maakt niet uit. Ook de gewone vogels die we in Nederland ook hebben waren een prooi voor hen.

De gids had op de heenweg mooie verhalen opgehangen van de dieren die er rondlopen in Wilpattu Park, zoals daar zijn een lippenbeer, olifanten, luipaarden en anderen. Helaas, deze beesten hadden allemaal een vrije dag opgenomen (het was zondag) dus niets van dat al gezien. Nu hadden we ook een chauffeur die duidelijk nog niets had geleerd als gids. Als er iets te zien was stopte hij direct achter een voorganger. Die mensen daarin konden dus van de beesten die er wel waren foto’s etc maken, maar als die auto doorreed reed hij er gelijk achteraan. Terwijl wij dat beest nog niet hadden gezien omdat er bomen voor stonden. Diverse keren hebben wij stop moeten roepen. Vaak was dan het viewpoint al weg of de vogel was gevlogen.

Heel onbevredigend. Dat er tijdens een safari geen beesten te zien zijn hebben we al vaker meegemaakt en is ook geen probleem. Alleen bestaat dit park was 80% bomen die we konden bewonderen. Jammer.
Ook reeds de chauffeur te dicht achter zijn voorgangers waardoor wij lading stof(zand) over ons kregen.  Iedereen was zo bruin van het rode stof dat het om te lachen was.

Het was inmiddels al half 6 en toen moesten we nog ruim een uur rijden naar ons hotel in Anuradhapura.
In Sri Lanka is het zo dat het altijd het hele jaar door om half 7 donker wordt en ’s ochtends om half 7 licht!

Dus de laatste kilometers in het pikkedonker want er is geen straatverlichting.

Het hotel hebben we pas de volgende ochtend aan de buitenzijde kunnen bewonderen.
Van binnen zag het er prachtig uit. Na een zeer nodige douche om alle zand van ons af te spoelen zijn we gaan dineren. Wederom prima eten bij een buffet.

Om half 10 naar de kamer. We hadden echter geen puf meer om dit verslag te maken. Vandaar een dagje later.