Druk, druk, druk.

Zaterdag 14 september

Ayubowan.

Om 6:30 uur werd er op de deur geklopt. Een alternatieve wekker. Kort daarna ging onze wekker. Dus koffers buiten en ontbijten. Vertrek om 8:00 uur.

We gaan naar de Dambulla tempel. Dit is een tempelcomplex uitgehakt in de rotsen. Er zijn 5 tempels naast elkaar. In twee van die tempels staan 62 Boeddhabeelden. Iedere koning die het land regeerde wilde zijn eigen Boeddhabeeld in een tempel.

De rit ernaar toe duurde een klein half uurtje. Daar aangekomen konden we kiezen uit twee opties: een trap van 600 treden beklimmen om in de tempels te komen of een steile hucht op. Iedereen koos voor de steile klim met één van de vorige dagen in het achterhoofd. Op weg naar boven kwamen we een verkoper tegen die sarongs (of hoe dat hier ook heet) verkocht. Omdat een lange broek toch wel erg warm is hier heb ik er één gekocht. Een gele met olifanten erop. Op de foto’s mogen jullie dat aanschouwen. Het was inderdaad een steile klim. We hebben af en toe gerust. Op een gegeven moment zei Marianne: ik stop ermee. Onze gids Rohan kwam naar ons en zei dat de tempels nog 1 bocht verder waren! Dus weer moed verzameld en ja hoor: daar waren ze. Ik ben trots op Marianne dat ze dit heeft kunnen volbrengen. Geeft wel voldoening voor haar dat ze de tempels met eigen ogen heeft kunnen aanschouwen, dan met een foto of filmpje van mij.

We zijn de tempels doorgelopen en vele foto’s en video’s gemaakt. Was erg indrukwekkend. Het valt alleen op dat alle Boeddhabeelden dezelfde gezichtsuitdrukking hebben. Ook was er 1 koning die van zichzelf een beeld heeft laten maken, de ijdeltuit!

Daarna de steile helling weer naar beneden gedaan. Dit was pijnlijk voor de knieën, maar we zijn heelhuids beneden gekomen.

De reis werd vervolgd naar een kruidentuin. Alle ziektes kunnen door diverse kruiden, volgens de verteller bij deze tuin worden genezen. Op het laatst vertelde hij dat zelfs diabetes type 1 was te genezen. Veel dingen die hij vertelde over het toepassen van kruiden zijn waar, alleen na dat laatste over diabetes geloofden we hem niet meer. Ook konden enkelen een nekmassage krijgen die erg verlichtend zou zijn. Ik heb me aangemeld en werd 10 minuten in mijn nek en armen gemasseerd c.q. geknepen. Was geen vervelend gevoel maar dat het beter met me ging : nee, niet echt.

Uiteraard kon je in een winkel die bij de tuin hoort al die ‘goede’ middeltjes kopen. Ook specerijen in zakjes. Een zakje van 50 gram kostte wel € 10,00!!
We geloven wel in natuurlijke ‘middeltjes’ maar om hier veel te veel te betalen gaat ons te ver. Dus niets gekocht. Velen van de groep stonden in de rij.

In een restaurant in de kruidentuin hebben we de lunch gebruikt, ook weer traditioneel Sri Lankaans. Wat is gisteren nog ben vergeten te verhalen was dat we de dag dat we bij privépersonen lunchten in de bush na die boottocht, (die met die groentetuin) dat we met onze handen moesten eten. Bestek was niet aanwezig. Dat is in Sri Lanka de gewoonte. Het mag alleen met je rechterhand, want links is onrein.
Ik moet zeggen dat het ons redelijk afging. Het is erg vreemd om rijst en groenten met je hand te eten, maar het bordje ging leeg.

Na de lunch gingen we op weg naar Kandy, zo’n 80 kilometer. Wij in Nederland doen dat binnen een uur, maar hier is het anders. Zoals eerder al gemeld zijn de gemiddelden hier een behoorlijk stuk lager. Rond 4 uur kwamen we aan in Kandy en gingen daar een stadswandeling maken en gelijk in een oude Engelse pub een drankje doen. De pub is nog uit de tijd dat de Engelsen hier de baas waren. Dus gebouwd, waarschijnlijk, rond 1930 De pub is nog geheel in originele staat. Prachtig om te zien. Na het drankje mochten we nog een half uurtje zelfstandig wandelen door de straatjes. Het verkeer in Kandy is nog chaotischer dan we eerder melden. Nu komt het ook door doordat het weekend is en dat er maandag en dinsdag nationale feestdagen zijn. Alle boeddhisten komen vanuit de verre omtrek naar de tempel die we eind van de middag gaan bezoeken. De tempel van de tand. Hier ligt een gouden tand van Boeddha in een kistje begraven en dat wordt ieder jaar geëerd. We komen er met de bus dus moeilijk door. We vonden het eigenlijk de minst mooie tempel, misschien omdat het zo vreselijk druk en chaotisch was.

Dus we gingen moeizaam met de bus naar de tempel. Om half zeven begon de ceremonie ter ere van de éne tand die daar ligt. Ook nu moesten we weer op sokken en ik deed mijn rok weer aan. We zijn binnen in de tempel geweest en hebben veel gefilmd en gefotografeerd. Nadat de dienst was begonnen was de tempel afgeladen vol en erg chaotisch. Dat schijnt het hier altijd te zijn.
We zijn dus maar naar buiten gegaan en hebben de muziek(?) daar aangehoord. Lekker met een fris briesje en een sterrenhemel.

Om zeven uur gingen we richting hotel. Omdat het hotel op de berg ligt ontstond er een (voor ons) komische situatie. De bocht naar links in het laatste stuk van de weg is te scherp om door de bus genomen te worden. Daar hadden ze het volgende op gevonden: beneden op de weg ging de bus op de verkeerde weghelft staan, de bijrijder stapte uit, hield het verkeer tegen en de bus ging achteruitrijdend de berg op. Een behoorlijk smal weggetje ruim 400 meter omhoog. Daarna reed de bus rechtsaf vooruit naar het hotel. En dat alles in het donker. We hebben even geapplaudisseerd voor onze chauffeur Sam.

Omdat het al na half acht was zijn we maar gelijk aan tafel gegaan om te dineren, met mes en vork!

Na het diner een lekkere douche en gaan maffen. Was weer een pittige dag!